W Szardży międzynarodowy zespół badawczy przedstawił dowody dotyczące wielokrotnego osadnictwa wczesnych ludzi w schronisku skalnym Dżabal al-Buhajs (ang. Jebel Al Buhais, arab. جبل البحيص) w różnych okresach, podważając dotychczasowe założenia dotyczące osadnictwa ludzkiego w tym regionie. Opublikowane w marcu 2026 r. w czasopiśmie „Nature Communications” badanie udokumentowało obecność ludzi sięgającą od 60 000 do 16 000 lat wstecz, dostarczając istotnych danych dotyczących adaptacji człowieka do surowego klimatu.
W lipcu br. w Abu Zabi ogłoszono odkrycie grobowca pochodzącego z okresu Wadi Suq i późnej epoki brązu (ok. 2000–1300 r. p.n.e.) na cmentarzysku archeologicznym Kattara (ang. Qattara, arab. القطارة) w Al-Ajn (ang. Al Ain, arab. ٱلْعَيْن). Zachowany w dobrym stanie grobowiec został zbudowany z ponownie wykorzystanych, rzeźbionych bloków kamiennych pochodzących z wcześniejszych budowli cmentarnych z okresu Umm al-Nar (ok. 2700–2000 r. p.n.e.). Ten zbiorowy grobowiec o wymiarach 11 na 2,5 metra służył setkom osób przez co najmniej tysiąc lat. Znaleziono w nim ceramikę, broń oraz ozdoby osobiste. Szczątki ludzkie i artefakty są obecnie poddawane analizom izotopowym i badaniom DNA w celu określenia diety i stanu zdrowia ówczesnych mieszkańców oraz szlaków handlowych i migracyjnych.
W 2026 roku w ZEA ogłoszono wpisanie pięciu kolejnych obiektów na listę dziedzictwa Islamskiej Organizacji Edukacyjnej, Naukowej i Kulturalnej (ICESCO). Na liście znalazły się Saruk al-Hadid (ang. Saruq Al Hadid, arab. ساروق الحديد) w Dubaju oraz cztery obiekty w Szardży: Dżabal al-Faja (ang. Jebel Faya, arab. جَبَل ٱلْفَايَة) w regionie centralnym, historyczne wieże i forty w Chaur Fakkan (ang. Khorfakkan, arab. خورفكان), Nahwa (arab. النحوة) oraz Wadi Hilo (ang. Wadi Helo, arab. وادي حلو). Wadi Hilo charakteryzuje się petroglifami z epoki brązu oraz pozostałościami historycznej wioski, natomiast Nahwa zawiera sztukę naskalną obejmującą okres od epoki brązu do czasów współczesnych.
fot. Emiracka Agencja Prasowa
