Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Bahrajnu poinformowało w minioną niedzielę, że Iran „losowo zbombardował cele cywilne”, powodując zniszczenia w zakładzie odsalania wody. Atak nastąpił po oświadczeniu Iranu, że Stany Zjednoczone zbombardowały zakład odsalania wody na wyspie Keszm w Cieśninie Ormuz, zakłócając dostawy wody do 30 wsi. Wojsko amerykańskie nie potwierdziło przeprowadzenia ataku.
Celowe ataki na cywilną infrastrukturę wodociągową są zabronione na mocy międzynarodowego prawa humanitarnego. Artykuł 54 protokołu dodatkowego do Konwencji genewskiej zawiera zapis dotyczący instalacji wody pitnej, a celowe uderzenia w takie obiekty mogą stanowić zbrodnie wojenne na mocy Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego.
Obecnie na Bliskim Wschodzie działa około 5000 zakładów odsalania wody, produkujących około 28,96 mln metrów sześciennych wody dziennie, co stanowi około 41,8 procent światowej zdolności produkcyjnej, jak wynika z badań z 2026 r. opublikowanych w czasopiśmie „npj Clean Water”.
Arabia Saudyjska, największy kraj świata arabskiego, odpowiada za 15,6 procent całkowitej zdolności odsalania, produkując 10,8 mln metrów sześciennych wody dziennie. Według Aqueduct Water Risk Atlas WRI, państwa Zatoki — Bahrajn, Kuwejt, Oman i Katar — znajdują się wśród pięciu krajów o największym niedoborze wody na świecie. Bliski Wschód posiada jedynie dwa procent światowych zasobów odnawialnej wody słodkiej, a 83 procent regionu boryka się z poważnym niedoborem wody. WRI szacuje, że do 2050 r. 100 procent ludności regionu będzie cierpieć z powodu dotkliwego niedoboru wody.
Atak na Bahrajn miał duże znaczenie, ponieważ jest to państwo wyspiarskie, które jest uzależnione od odsalania i rurociągu wodnego prowadzącego z Arabii Saudyjskiej. Według „npj Clean Water” Bahrajn nie ma naturalnych warstw wodonośnych i dysponuje 103 zakładami produkującymi 0,83 mln metrów sześciennych dziennie.
W latach 2006–2024 w regionie zainwestowano 53,4 mld dolarów w odsalanie, co stanowiło 47,5 procent wszystkich wydatków w tym okresie, a w latach 2024–2028 zakontraktowano kolejne 20,9 mln metrów sześciennych dziennie.
Większość procesów odsalania w Zatoce polega na odwróconej osmozie wody morskiej, w której jest ona przepuszczana przez membrany usuwające sól. Każdy metr sześcienny tak otrzymanej wody pitnej wymaga 4–6 kilowatogodzin w porównaniu z 14–28 kWh w przypadku starszych metod termicznych. Jednak zapotrzebowanie Zatoki Perskiej na energię elektryczną jest w dużej mierze zaspokajane przez energię elektryczną wytwarzaną z gazu.
