Jeśli szukacie w Warszawie wydarzenia, które pozwoli Wam spojrzeć na Bliski Wschód z zupełnie innej perspektywy, koniecznie zajrzyjcie do Muzeum Azji i Pacyfiku. Do 30 czerwca można tam oglądać wystawę fotografii „Palestyna — kultura i tożsamość”. To ekspozycja w całości poświęcona dziedzictwu, historii i współczesnemu życiu Palestyńczyków — pokazująca świat, który tak rzadko przebija się przez codzienne, czysto polityczne doniesienia medialne. Zamiast tego dostajemy opowieść o bogatej kulturze, tradycji, silnych więziach rodzinnych, po prostu: o zwykłej codzienności.
Mieliśmy ogromną przyjemność uczestniczyć w uroczystej inauguracji tej wystawy. Zaproszenie otrzymaliśmy od Aseel Shrourou Khalify, która zorganizowała to wyjątkowe wydarzenie wspólnie ze swoim mężem — ambasadorem Palestyny w Polsce, Mahmoudem Khalifą.
W muzeum zgromadził się tłum gości: przedstawiciele korpusu dyplomatycznego, ludzie ze świata kultury, dziennikarze i wszyscy ci, którym bliskie są losy Bliskiego Wschodu. Wieczór szybko przestał być tylko oficjalnym otwarciem, a stał się sposobnością do autentycznego dialogu i refleksji nad kulturą narodu, którego tożsamość od dekad wystawiana jest na najcięższe próby.
Głównym punktem programu była projekcja filmu „Qaher” w reżyserii Nady Khalify — młodej, utalentowanej palestyńskiej twórczyni, która jest absolwentką Warszawskiej Szkoły Filmowej. Co ciekawe, producentem tego obrazu jest ceniony polski reżyser, Maciej Dejczer.
„Qaher” to historia Palestyńczyka, który po wielu latach wraca do ojczyzny. Jeśli spodziewacie się kolejnego dokumentu pełnego scen przemocy, wojennych kadrów i politycznych sporów, będziecie zaskoczeni. Nadia Khalifa wybrała zupełnie inny język. Mówi o Palestynie poprzez emocje, powracające wspomnienia, symbole i wszechobecną tęsknotę.
W filmie, zamiast strzałów i krwi, panuje nostalgia, przepiękne, plastyczne kadry, bardzo subtelna narracja i świetnie dobrana muzyka, która buduje niesamowity klimat. Każde ujęcie jest tu głęboko przemyślane, a ukryte w nich symbole mówią znacznie więcej niż dramatyczne relacje z serwisów informacyjnych. Właśnie ta artystyczna dojrzałość i powściągliwość sprawiają, że „Qaher” uderza w widza ze zdwojoną siłą.
Reżyserka z ogromną wrażliwością portretuje codzienność, wyciągając na światło dzienne uniwersalne wartości: miłość do bliskich, potrzebę zakorzenienia i tęsknotę za domem. Przypomina nam, że za suchymi nagłówkami w gazetach zawsze stoją konkretni ludzie, ich prywatne dramaty, marzenia i emocje. To właśnie to świeże podejście wyróżnia „Qaher” na tle innych produkcji o tej tematyce. Autorka udowodniła, że o wielkiej tragedii można opowiedzieć bez epatowania dosadną brutalnością, tworząc dzieło, które zostaje w głowie na bardzo długo.
Podobny, ciepły i ludzki przekaz bije z samych fotografii prezentowanych w muzeum. Zdjęcia pokazują bogactwo palestyńskiego rękodzieła, folklor i drobne momenty z życia codziennego. Doskonale przypominają, że to właśnie kultura jest najsilniejszym fundamentem, na którym buduje się i ocala narodową tożsamość.
Po seansie udało nam się chwilę porozmawiać z Nadą Khalifą. Dowiedzieliśmy się, że nie zwalnia tempa i już pracuje nad kolejnym projektem. Mocno trzymamy kciuki i na pewno będziemy śledzić jej dalsze kroki. „Qaher” udowodnił, że Nada ma ogromny talent i wrażliwość, które wróżą jej świetną filmową przyszłość.
Jeżeli będziecie w najbliższych dniach w Warszawie, koniecznie odwiedźcie Muzeum Azji i Pacyfiku. Warto wykorzystać tę okazję, by spojrzeć na Palestynę oczami jej mieszkańców i artystów, a nie tylko przez pryzmat polityki
© Future Arabia
Zdjęcia: Ada Krzewicka, Beata Nanasik, Future Arabia
